PL | EN

Wpływ epidemii na architekturę i historia maseczek

Zwyczaj zakładania ochronnej maski sięga co najmniej VI w. p.n.e. – na drzwiach perskich grobowców znaleziono wizerunki ludzi zakrywających usta ubraniem. Mieszkańcy Londynu nosili maseczki ochronne już 500 lat temu, od czasu wybuchu jednej z kolejnych epidemii czarnej śmierci, a następnie w związku z uciążliwym smogiem, zanieczyszczeniem powietrza spowodowanym ruchem drogowym i groźbą ataków gazowych. Podczas epidemii czarnej śmierci dziobowa część masek była wypełniona aromatycznymi ziołami, które miały przeciwdziałać morowemu powietrzu. Na początku grudnia 1952 r. w ciągu kilku dni co najmniej 4 tys. osób zmarło w Londynie z powodu smogu, a kolejne 8 tys. w następnych miesiącach. Przed wybuchem II wojny światowej nawet zwierzętom w Chessington Zoo nałożono maski na wypadek ataku z użyciem broni chemicznej.

Epidemie, od cholery po AIDS, inspirowały autorów rzeźb, pomników, miejsc pamięci, kościołów oraz innych konstrukcji inżynieryjnych. Bazylika Santa Maria della Salute w Wenecji powstała w XVII w. jako wotum dziękczynne po zakończeniu epidemii dżumy. Kiedy cholera spustoszyła Marsylię w latach 30. XIX w., zbudowano Canal de Marseille, główne źródło czystej wody dla miasta. Podczas pierwszej fali epidemii koronawirusa, w marcu 2020 r., mieszkańcy Wiednia zapalali znicze przy kolumnie morowej na placu Graben, upamiętniającej epidemię dżumy z końca XVII w. Sześć lat po wybuchu epidemii żółtej febry w 1793 r. pod Filadelfią otwarto lazaret, który pełnił funkcję ośrodka kwarantanny dla osób przybywających do miasta drogą morską.

Pozostałe wydania
Naciskając „Zapisz się”, wyrażam zgodę na przesyłanie newslettera przez Outriders Sp. not-for-profit Sp. z o.o. i akceptuję regulamin.
Zapisz się