pl   -   en

Referendum niepodległościowe

Kurdowie, po upadku Imperium Osmańskiego po I wojnie światowej, zostali rozdzieleni między cztery państwa: Turcję, Iran, Irak i Syrię. W trakcie podziału upadłego imperium nie przypadło im żadne państwo, mimo tego domagają się upodmiotowienia. W tych państwach opór przybiera różne postaci. Tureccy i syryjscy Kurdowie domagają się własnych federacji, natomiast iraccy od wielu dekad dążą do stworzenia własnego państwa.
Demokratyczna Partia Kurdystanu (kluczowa obok Patriotycznej Unii Kurdystanu, która wyłoniła się z tej pierwszej) od swojego powstania w 1961 r., postulowała powstania autonomii w ramach Iraku. To miał być pierwszy krok do osiągnięcia nadrzędnego celu, czyli niepodległości. Przez lata toczyły się o to wojny i spory z Bagdadem. Do tragicznego rozstrzygnięcia doszło w 1988 r., w trakcie tak zwanej operacji Anfal, w której mogło zginąć do 200 tys. Kurdów (wojska irackie stosowały między innymi gazy bojowe).

W 1992 r., dzięki wsparciu Amerykanów, Kurdowie uzyskali autonomię (formalnie region federalny został zapisany dopiero w konstytucji w 2005 r.). W jej skład weszły miasta takie jak: Irbil, Duhok i Sulejmanija. Mimo licznych problemów, struktury i instytucje autonomii stopniowo się umacniały. Katalizatorami do tego była inwazja amerykańska i obalenie reżimu Saddama Husajna w 2003 r., a także wojna z ISIS. To w trakcie tego ostatniego konfliktu Kurdom udało się zająć wiele nowych terytoriów. Miało to ogromny wpływ na podjęcie decyzji o przeprowadzeniu referendum niepodległościowego. Kurdowie poczuli się na tyle silni, że mimo braku wsparcia partnerów w regionie i na świecie (z wyłączeniem Izraela), postawili kolejny krok przybliżający ich do stworzenia własnego państwa.